Centrum Aktywnej Rehabilitacji

PROJEKT CENTRUM NIEZALEŻNEGO ŻYCIA I AKTYWNEJ REHABILITACJI

Projekt Centrum Niezależnego Życia i Aktywnej Rehabilitacji dąży do poprawy sprawności, niezależności, mobilności i aktywności osób z niepełnosprawnościami. W ramach projektu realizowane będą dwa zadania powiązane ze sobą wspólną grupą beneficjentów projektu oraz celem, którym jest zwiększenie samodzielności osób niepełnosprawnych. Przy pomocy poradnictwa psychologicznego, społeczno - prawnego, dzięki informacjom na temat dostępnych usług, sprzętu rehabilitacyjnego, przy udziale terapeutów, instruktorów (wzorców osobowych) pokazujemy w prosty i przekonywujący sposób, co można zyskać poprzez zajęcia z nami. Dzięki nim można radzić sobie z wieloma rzeczami, które wydają się na pierwszy rzut oka niemożliwe: robienie zakupów, samodzielna podróż samochodem, pociągiem, wyprawa na łono natury. Życie staje się prostsze, weselsze a przede wszystkim samodzielne i niezależne. Wyszukujemy i rekrutujemy osoby z niepełnosprawnościami, dla których pokazujemy cel, do którego należy dążyć poprzez łamanie barier psychicznych, społecznych i fizycznych. Projekt zakłada, iż beneficjenci projektu powinni mieć świadomość, że nie lekarz, rehabilitant czy placówka służby zdrowia, ale oni sami - odpowiadają za proces ich usamodzielnienia. To oni powinni wiedzieć, jakie stawiać sobie cele i jak chcą je osiągnąć. Muszą mieć wiedzę i świadomość tego, jak funkcjonuje ich organizm, co jest potrzebne do poprawy jego funkcjonowania oraz jak trzeba dbać o utrzymanie kondycji. Na tym polega podmiotowość człowieka niepełnosprawnego w procesie aktywnej rehabilitacji. Tymczasem wielu z nich przeżyło na wózkach kilka lub kilkanaście lat nie robiąc ze sobą nic. Dla wielu nie istnieją żadne rygory czasowe. Tym ludziom trzeba uświadomić, że żyją w społeczeństwie i mimo koniecznego wysiłku muszą się do niego zbliżyć. Muszą wiedzieć, że społeczeństwo nie lubi gorszych. Jeśli ktoś, kto jeździ na wózku, nie nawiązuje kontaktów, żyje w ukryciu, to inni po prostu go omijają lub nawet są agresywni. Rodzi się więc problem kształtowania osobowości tych ludzi. W tradycyjnie pojmowanym procesie rehabilitacji zakłada się stosunkowo małe uczestnictwo osoby rehabilitowanej. My staramy się tak działać, aby nasi koledzy będący w podobnej sytuacji życiowej zdawali sobie sprawę z tego, że usprawnianie oraz zwiększenie samodzielności jest ich sprawą i oni ponoszą odpowiedzialność za jej wyniki. Wcześniej jednak trzeba ich nauczyć co i jak powinni ze sobą zrobić, a więc dać im świadomość, co to jest za schorzenie, któremu ulegli, jakie mogą być następstwa oraz jak im zapobiegać i jak sobie z nimi radzić. Następnym zadaniem jest nauczyć zainteresowanych jak doprowadzić do maksymalnej aktywności w środowisku, w którym funkcjonują. Być może programowy cel rehabilitacji realizowanej oficjalnie w placówkach służby zdrowia jest podobny ale prawie nigdzie nie jest on tak naprawdę wdrożony. W naszej koncepcji istotne znaczenie ma fakt, że instruktorami są osoby niepełnosprawne, które posiadły znaczną wiedzę na temat schorzenia będącego także ich udziałem. Projekt Centrum Niezależnego Życia i Aktywnej Rehabilitacji powstał z myślą o osobach z niepełnosprawnościami narządu ruchu poruszających się na wózkach inwalidzkich, a jego zadaniem jest działanie stacjonarne w Ośrodku Szkolenia Pourazowego i Wolontariatu oraz na zewnątrz głównie przez niepełnosprawnych instruktorów AR. Żeby zostać instruktorem trzeba być wzorcem osobowym, umieć sobie radzić na wózku i posiadać umiejętności przekazywania porad oraz prowadzenia zajęć z zakresu aktywnej rehabilitacji. Nasi instruktorzy na własnym przykładzie pokażą, co można osiągnąć na drodze do aktywnego, samodzielnego i pełnego treści życia. W trakcie realizacji projektu będziemy wykorzystywać założenia „Doradztwo Rówieśniczego", które polega na wykorzystaniu umiejętności rozwiązywania problemów oraz aktywnego słuchania po to, aby pomóc ludziom znajdującym się w tej samej sytuacji, którzy są „rówieśnikami". Metoda doradztwa rówieśniczego została ' zweryfikowana praktycznie w trakcie naszej dotychczasowej pracy. Wyróżnikiem metody jest pomoc niesiona „rówieśnikom" - osobom znajdującym się w podobnej sytuacji życiowej - przez osoby z danej grupy, które poradziły sobie z głównymi problemami niepełnosprawności. Wśród głównych założeń doradztwa rówieśniczego wyróżnia się:

  • Wiara w możliwości człowieka. Zakłada się, że ogólnie rzecz biorąc, ludzie są w stanie samodzielnie rozwiązać swoje problemy oraz znaleźć własne sposoby osiągania swoich celów. Tym samym akcentuje się zdolność osoby do samodzielnego kreowania własnego życia.
  • Płaszczyzna wspólnego doświadczenia. Doradzający jest rówieśnikiem przyjmującego poradę, co przenosi obustronny kontakt na płaszczyznę wspólnego doświadczenia. Wspólne doświadczenie uwiarygodnia przekazywane porady.
  • Równość uczestników procesu. W doradztwie rówieśniczym zachowana jest równość osób uczestniczących w sesjach. Chociaż rola doradzającego różni się od roli przyjmującego poradę, to jednak obie strony posiadają podobne doświadczenie życiowe, znajdują się w tej samej sytuacji egzystencjalnej, niejako „ jadą tym samym wózku".
  • Doświadczenie samego siebie. Wszystkie techniki w doradztwie rówieśniczym (dialog. praca z ciałem, strategie rozwiązywania problemów i inne) zmierzają do tego, aby korzystający z doradztwa doświadczył siebie, zwrócił się do własnej kreatywności, stał się świadomy własnych emocji, pragnień, potrzeb etc.

W ramach realizowanego projektu sporządzane biedą Indywidualne Plany Działań (IPD). Za ich opracowanie odpowiedzialny będzie zespół terapeutyczno – instruktorski.

ZADANIE NR 4(zad. 1 z 2)

Prowadzenie poradnictwa psychologicznego, społeczno-prawnego oraz udzielanie informacji na temat przysługujących uprawnień, dostępnych usług, sprzętu rehabilitacyjnego i pomocy technicznej dla osób niepełnosprawnych.

Cel zadania: zwiększenie samodzielności osób niepełnosprawnych

ZADANIE NR 5 (ZAD. 2 Z 2)

Prowadzenie grupowych i indywidualnych zajęć, które mają na celu nabywanie, rozwijanie i podtrzymywanie umiejętności niezbędnych do samodzielnego funkcjonowania osób niepełnosprawnych.

Cel zadania: zwiększenie samodzielności osób niepełnosprawnych.